De harten van de mensen lijken gebroken.
Zoveel angst, verdriet en lijden lijkt er te zijn
in onze “maakbare” wereld.

Maar als ik naar buiten kijk,
naar de zon en de bloemen,
dan zie ik juist nu
de kracht en de schoonheid die mij omringen.

De gebroken hartjes bloeien weelderig.
Ze zijn in hun kwetsbaarheid en teerheid zooo mooi.
Ondanks de breuk in hun midden
vormen ze een eenheid;
de ene helft met de andere helft.

De gebroken hartjes…
Elk najaar sterven ze weer,
blijft er niets meer van ze over,
en dan opeens,
in het voorjaar,
komen ze voorzichtig weer tevoorschijn
en openen zich in hun volle kracht,
alsof ze ons willen laten zien
dat de Liefde van Moeder Aarde
hen steeds opnieuw tot leven wekt.

Zo is het ook met ons leven.
We maken crises door,
persoonlijk of met z’n allen samen.
We “sterven soms duizend doden”!
Maar de natuur laat ons zien
dat de dood ook nieuw leven betekent.
De ene helft kan niet zonder de andere helft.
Deze twee, dood en leven,
in Liefde verenigen,
daarin ligt onze kracht.

SusZen, 3 april 2020

Misschien vind je dit ook leuk...

Populaire berichten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *